„Tak, zwycięzcy są najsilniejsi. To oni przetrwali rzeź na arenie i uniknęli bagna biedy, w którym tonie reszta. Oni, a właściwie my, jesteśmy uosobieniem nadziei w świecie, w którym jej brak, a teraz dwudziestu trzech z nas zginie na dowód, że nawet ta nadzieja jest ułudą.” (Suzanne Collins „W pierścieniu ognia”)
„– Gdy przebywasz na arenie, reszta świata staje się bardzo odległa – dodaje. – Wszyscy ukochani ludzie i ulubione przedmioty, a także to, na czym nam zależy, przestaje istnieć. Ostateczną rzeczywistością staje się różowe niebo, potwory w dżungli oraz trybuci łaknący twojej krwi. Okazuje się, że tylko to się liczy. Nie ma znaczenia, jak człowiek się czuje – dobrze czy źle – po prostu trzeba zabijać, bo na arenie ma się tylko jedno życzenie i trzeba za nie słono zapłacić.
– Życiem – odpowiada Caesar.
– Och, skąd, to kosztuje znacznie więcej niż życie. Mordowanie niewinnych ludzi? Żeby to zrobić, trzeba poświęcić wszystko, czym się jest.
– Wszystko, czym się jest – powtarza Caesar cicho.” („Kosogłos” Suzanne Collins)
„Na dźwięk tego głosu ściska mnie w żołądku, czuję się winna, smutna i przestraszona. I tęsknię, do tego też mogę się przyznać. Tyle że tęsknota ma zbyt silną konkurencję, aby kiedykolwiek zdołała zdominować inne uczucia.” („Igrzyska śmierci” Suzanne Collins)
„Bezpieczni? I co mieliby zrobić z tym bezpieczeństwem? Głodować? Pracować jak niewolnicy? Posyłać dzieci na dożynki? Nie skrzywdziłaś ludzi, tylko otworzyłaś przed nimi drzwi, i teraz muszą znaleźć w sobie dość odwagi, aby przekroczyć próg.” („Kosogłos” Suzanne Collins)
„Nie wolno mi okazywać słabości. Prostuję się z wysiłkiem, odgarniam z dudniących skroni mokre strąki i przygotowuję się do rozmowy. Obie stają w progu, z herbatą i grzanką, a na ich twarzach maluje się troska. Otwieram usta, żeby na wstępie zabłysnąć jakimś dowcipem i wybucham płaczem.
Taka jestem silna.” („W pierścieniu ognia” Suzanne Collins)
„Dociera do mnie, że w razie śmierci Peety tylko jedna osoba poczuje się nieodwracalnie skrzywdzona. Tą osobę będę ja.” („Igrzyska śmierci” Suzanne Collins)
„Te rozważania budzą we mnie obrzydzenie, więc mój umysł nerwowo poszukuje innego tematu do przemyśleń, a jedyne, co skutecznie pozwala mi się oderwać od bieżącej sytuacji, to fantazjowanie o zabiciu prezydenta Snowa. Cóż, to raczej niezbyt przyjemne marzenia jak na siedemnastolatkę, ale przynajmniej dają mi mnóstwo satysfakcji.” („Kosogłos” Suzanne Collins)
„Nie zapomnę twarzy osoby, która była moją ostatnią nadzieją.”
„You don't forget the face of the person who was your last hope.”
„Do dziś wyczuwam związek między Peetą Mellarkiem, chlebem, który dał mi nadzieję, a kwitnącym mniszkiem, źródłem wiary w to, że nie jestem skazana na śmierć.”
„– Katniss, to tylko polowanie. Nie znam lepszego myśliwego od ciebie.
– Nigdy nie zabiłam człowieka.
– A właściwie, co to za różnica? – pyta Gale ponuro.
Najgorsze jest to, że jeśli zdołam zapomnieć, że poluję na ludzi, nie będzie żadnej.” („Igrzyska śmierci” Suzanne Collins)
„– Peeta, miałeś mnie obudzić po paru godzinach – upominam go.
– Po co? Nic się nie działo – wyjaśnia. – Poza tym lubię cię obserwować, kiedy śpisz. Nie patrzysz wtedy spode łba. To bardzo dobrze robi ci na urodę.
Oczywiście, od razu spoglądam na niego spode łba, na co on uśmiecha się szeroko.” („Igrzyska śmierci” Suzanne Collins)
„Nie martw się, coś wymyślę. Niszczenie jest znacznie łatwiejsze od tworzenia.” („Igrzyska śmierci” Suzanne Collins)
„Kiedy mówiłam, ponownie do mnie dotarło, jak silnie wstrząsnęłaby mną śmierć Peety. Nawet nie podejrzewałam, że tak bardzo się o niego boję. Wcale nie chodzi o sponsorów. Ani o to, co się stanie, gdy wrócę do domu. Ani o to, że nie chcę być sama. Chodzi wyłącznie o Peetę. Nie mogę stracić chłopca, który podarował mi chleb.” („Igrzyska śmierci” Suzanne Collins)
„Niektóre drogi trzeba pokonywać samotnie.” („Kosogłos” Suzanne Collins)
„To ja was zabiłam, myślę, mijając stertę trupów. I was. Was też.” („Kosogłos” Suzanne Collins)
„I tak ich nienawidzę. Inna sprawa, że teraz nienawidzę prawie wszystkich, a siebie najbardziej.” („Kosogłos” Suzanne Collins)
„Mam poczucie władzy. Nigdy nie podejrzewałam, że dysponuję taką mocą. Snow zrozumiał to w chwili, gdy wyciągnęłam rękę z jagodami, Plutarch, gdy uratował mnie z areny, a Coin wie o tym teraz. Jest o tym przekonana do tego stopnia, że musi publicznie przypominać ludziom, że to nie ja rządzę.” („Kosogłos” Suzanne Collins)
„– Jak ty to znosisz? – pytam w końcu.
Finnick spogląda na mnie z niedowierzaniem.
– Nijak, Katniss! Nie daję sobie rady. Co rano budzę się z koszmarów, ale na jawie nie znajduję ulgi. – Chce powiedzieć coś jeszcze, ale powstrzymuje się na widok mojej miny. – Najlepiej się temu nie dać. Pozbierać się jest dziesięć razy trudniej, niż rozsypać.” („Kosogłos” Suzanne Collins)
„Już nie zbiera mi się na płacz, teraz trzymam się tylko jednej prostej myśli: wyobrażam sobie Snowa i jednocześnie słyszę w swojej głowie szept: Zabiję cię.” („Kosogłos” Suzanne Collins)
„Nie dość, że mnie nienawidzi i chce zabić, to jeszcze nie wierzy, że jestem człowiekiem. Mniej bolało, kiedy mnie dusił.” („Kosogłos” Suzanne Collins)
„– Tak naprawdę, to cały kraj patrzył i czekał.
– To ludziom wychodzi najlepiej – wzdycham. („Kosogłos” Suzanne Collins)
„Wiem, co mnie denerwuje, ale ta świadomość jest niemal zbyt upokarzająca, żebym ją zaakceptowała. Skończył się czas, kiedy było dla mnie zupełnie oczywiste, że Peeta uważa mnie za cudowną dziewczynę. W końcu dostrzegł, jaka jestem naprawdę. Ujrzał agresywną, nieufną i śmiertelnie niebezpieczną manipulantkę.
Nienawidzę go za to.” („Kosogłos” Suzanne Collins)
„Nazywam się Katniss Everdeen. Mam siedemnaście lat. Pochodzę z Dwunastego Dystryktu, który już nie istnieje. Jestem Kosogłosem i to ja doprowadziłam do upadku Kapitolu. Prezydent Snow mnie nienawidzi. Zabił moją siostrę, a teraz ja zabiję jego. Dopiero wtedy Głodowe Igrzyska dobiegną końca…” („Kosogłos” Suzanne Collins)
„Nic dziwnego, że zwyciężyłam w igrzyskach. Przyzwoici ludzie nigdy ich nie wygrywają.” („W pierścieniu ognia” Suzanne Collins)
„No proszę, znowu to zrobił. Zdetonował bombę, a eksplozja przyćmiła wszystko, co starali się zaprezentować inni trybuci.” („W pierścieniu ognia” Suzanne Collins)
„Pamiętaj, dziewczyno, która igrasz z ogniem. Nadal na ciebie stawiam.” („W pierścieniu ognia” Suzanne Collins)
„Szkoda, że ona żyje. Wszyscy powinniśmy byli umrzeć, tak byłoby najlepiej.” („W pierścieniu ognia” Suzanne Collins)
„Kątem oka zauważam wyciągniętą dłoń Peety. Zerkam na niego niepewnie.
– Jeszcze raz? Dla widowni? – W jego głosie nie słyszę gniewu. Brzmi głucho, co jest jeszcze gorsze. Chłopiec z chlebem już zaczął się ode mnie oddalać.
Chwytam jego rękę i ściskam ją mocno, przygotowując się na spotkanie z kamerami. Boję się chwili, w której w końcu będę musiała ją puścić.” („Igrzyska śmierci” Suzanne Collins)
„Nie mogę dopuścić do tego, aby Kapitol skrzywdził Prim.
Nagle uświadamiam sobie, że przecież już ją skrzywdził. Ludzie z Kapitolu zabili jej ojca w tej przeklętej kopalni. Nie zrobili nic, kiedy śmierć głodowa zajrzała jej w oczy, wybrali ją na trybuta, a potem zmusili, by patrzyła, jak jej siostra walczy na śmierć i życie na arenie. Skrzywdzono ją znacznie bardziej niż mnie, kiedy miałam dwanaście lat, a przecież nawet jej cierpienie blednie w porównaniu z tym, przez co przeszła Rue.” („W pierścieniu ognia” Suzanne Collins)
„– Co mam zrobić? – szepczę do ścian, bo naprawdę nie wiem.” („Kosogłos” Suzanne Collins)
Moja ukochana trylogia "Igrzyska śmierci"!
