na poczatku gratulacje!!!
zapewne teraz towarzyszy Ci przerazenie, jak to bedzie, co powiedza rodzice rodzina bliscy, czy sobie dacie rady, ale wierz mi ta mala istotka, ktora sie urodzi wszystko przewroci do gory nogami ale w pozytywnym slowa tego znaczeniu. Jezeli chodzi o prace to fakt nie bedziesz pewnie w stanie wyjechac... ale to chyba nie przekresla planow ze studiami... a moze gdy rodzice sie dowiedza ze chca wam pomoc i w jakis sposob zajma sie maluszkiem na czas uczeszczania na uczelnie, moze tok indywidualny, uczelnia rowniez dofinansowuje nauke, sa zapomogi z racji urodzenia dziecka... moze dzieki temu nie bedziesz musiala przerywac nauki... rodzice nawet gdy na poczatku beda zli na Ciebie... bo jak to 20 lat, ale ochlona i zapewne bedzie oki przeciez to ich wnuczek- wnuczka bedzie... jezeli chodzi o slub niech jest to przemyslana decyzja gdyz nie warto kierowac sie zycie na kocia lape czy tez nie...slub wiele spraw rozwiazuje, wiele ulatwia ale najlepiej by byla to wiadoma decyzja... a o ciazy najlepiej powiedziec jak najszybciej:)powodzenia

365 stopni? nieźle :) to skucha czy takie "autorskie" podejście?

czyli tak naprawdę zmiana o 5 stopni. To nie aż tak dużo :D :D :D
Dasz radę :D

ja tez uważam że wszystko będzie dobrze:)) nie taki wilk straszny...czasem człowiek wyobraża sobie nie wiem co...jest załamany i przestraszony ...wyobraźnia bierze górę by potem przekonać się że jest zupełnie inaczej...każdy boi się czegoś innego...ja np. najbardziej obawiałam się porodu.. a okazało się że rodzić mogę codziennie tylko żeby w szpitalu krótko:)))) lepiej w domu..potem bałam się jak to będzie z bliźniakami?? a i tu okazuje się że jak ktoś CHCE to wszystko może.... i będzie super czego życzę ..i gratuluję:))))) BĘDZIE DOBRZE-najważniejsze że macie siebie i jesteście razem i żeby dziecko było zdrowe..nie wiem czy miałaś już usg:)))))po usg jest już zupełnie inaczej-COŚ NIESAMOWITEGO ZOBACZYĆ SERDUSZKO:)))

www.maluchy.pl

www.maluchy.pl

www.maluchy.pl

też jestem w ciąży mam 22 lata i przychodzą mysli że jak się poradzi czy dam radę ale to jest zupełnie normalne:) musisz na spokojnie wszystko przyjąć pomyśl że w Tobie jest malusie nowe życie i cieszcie się nie zostawił Ciebie chcecie zbudować rodzinę:) więc wszystko na dobrej drodze

Po pierwsze, powiedzcie rodzicom, nie masz 15 lat tylko 20, może pomogą w opiece nad dzieckiem i będziesz mogła dalej studiować, zawsze możesz też przenieść się na zaoczne skoro studia są i tak płatne. Ja jestem na piątym roku a mój syn ma dwa lata. Mam większą motywację do nauki niż wcześniej.
Po drugie Twój chłopak jest teraz ojcem, głową rodziny. Wiadomo, że z malutkim dzieckiem nie pójdziesz do pracy, więc musi/powinien Was utrzymywać. Jak zakładasz rodzinę ( niekoniecznie popartą ślubem kościelnym) to jasne jest, że pieniądze w większości są wspólne. Dziecko pójdzie do żłobka/przedszkola, to Ty też będziesz mogła iść do pracy i nie będziesz miała wyrzutów sumienia, że tylko chłopak na Was zarabia.

dziekuje Wam bardzo dziewczyny, bardzo mi pomoglo to co napisalyscie;)
Do Iv37 mialam juz robione pierwsze USG, za tydzien jestem umowione na nastepna wizyte;) Z jednej strony bardzo sie ciesze z tego malenstwa i moj chlopak tez;) Wlasnie troche najbardziej boje sie zeby powiedziec rodzicom bo w mojej rodzinie raczej nikt nie mial nigdy malenstwa przed slubem i oni sa tacy troche z zazasadami, pierwsze studia, pozniej slub i pozniej dopiero dzidzius. No ale mysle ze nie bedzie tak zle;) Chcialabym juz znac plec dziecka;))))

Jak dziecko przychodzi na świat to obojętne czy masz 20 czy 30 lat i jakie życie prowadzisz-zawsze życie wywróci się do góry nogami
ale kobieta zawsze sobie poradzi-poztym nie jesteś sama:))
więc nie martw się tak na zapas o wszystko-jak dzidziuś już będzie na świecie zobaczysz wszystko się poukłada-pozatym masz 9 mc na ogarnięcie i przygotowanie się do roli mamusi-sama znam osobiście dużo młodych matek które muisały przerwac szkoły idt itd-jak się dobrze zorganizujecie to sobie poradzicie napewno wszystko będzie ok:))
na pewne rzeczy w życiu nie mamy wpływu-więc co będzie za jakiś czas-los pokaże nie zamartwiaj się -niekiedy sobie wszystko planujemy,układamy itd a tu bach zmiana całkowiata planów:)
głowa do góry będzie dobrze:)
Powodzenia życzę

kochana gratuluje:) na pewno dasz rade a dziecko to największy skarb:)

tez mam 20 lat i przechodze przez to samo jestem w 9 tyg . odrazu jak sie dowiedzialam zadecydowalismy z narzeczonym ze mowimy rodzica, bylo mega ciezko, podejrzewalam ze mnie wyrzuca z domu , odrwoca sie ode mnie , nie pomoga.. to najtrudniejsza rozmowa w moim zyciu .. o dziwo ponarzekali , asle prztyjeli do wiadomosci i nie moge powiedziec ze sa zadowoloeni ale pomagaja mi ... my bierzemy w marcu slub cywilny .. nie chce mieszzkac tak jak pisalas na kocia łape...a i tez chodze na kurs fryxjerski za ktory place ale bede go kontunuowala az do konca , na bank ktow Tobie pomoze i zaopiekuje sie malenstwem! a teraz jak najszybciej powiedz rodzica, naprawde nie ma co czekac oni zawsze cos poradza , czym dluzej zwlekasz tym bardziej sie denerwujesz a to niedobre dla Ciebie! staraj sie myslec pozytywnie , jest to duza odpowiedzialnosc ale nie koniec swiata , dziecko daje wiele szczescia i ciesz sie okresem macierzynstwa , skoro masz jeszcze chlopaka lktory w pelni to akceptuje to swietnie , zobaczysz ze jak powiesz obawy mina ;)moi rodzice tez sa z zasaami i to nie wiesz jak bardzo .. u mnie msuielismy siedziec przy otwartych drzwiach o 22 w domu ... nikomu w rodzinie sie to nie zdarzylo przed slubem i uwazane jest za wielki wstyd , tata 2 razy w tyg mnie ostrzegal zebym nie przebywala z nim sama .. wiec nie martw sie , rodzice Cie kochaja!



Zmieniany 1 raz(y). Ostatnia zmiana 2012-01-21 12:34 przez martusiekbejbe.

Przysługuje Ci urlop okolicznościowy ja z niego skorzystałam tylk ona dziennych. Dowiedz się :)