Popieram

Cytat
hektorolla
Pracuje z 3 latkami w przedszkolu i mimo że maja niemal 7 miesięcy doświadczeń przedszkolnych za sobą to nadal są dzieciaczki, które tęsknią za mamą, dla małego to na pewno będzie przeżycie, ale na wstępie adaptacji radzimy stopniować czas pobytu w pierwszym okresie jeśli są problemy z zostawaniem, u nas są dzieci, które nie miały drzemek dziennych od ukończenia roku a na leżakowaniu zasypiają pierwsze;) Podstawowa rada na początek to od rana budzić z uśmiechem dzieciątko, cieszyć się z tej wyprawy do przedszkola, nie przedłużać rozstania, nie okazywać lęku...

Adaptacja trwa nawet kilka miesięcy i często jest tak, że nadchodzi kryzys, i dziecko które zaakceptowało nową sytuację nie chce iść do przedszkola i koniec!
Najważniejsze to być z nim, a czas w domu wykorzystywać z dzieckiem na 100 %, ja pracuje w państwowym przedszkolu, wiem że często w prywatnych przedszkolach nie ma bariery wiekowej i można zapisywac pociechę na różne dodatkowe zajęcia, które rozwiną jego zainteresowania. więc może dodatkowo zachęci to synka;)
Sama mam 3,5 letnią córkę we wrześniu zaczęła chodzić do przedszkola;)
Wspomnę jednak o pewnym minusie, te najmniejsze dzieciaczki bardzooooooo często chorują;(

Bardzo dziękuję za wypowiedzi, jakoś tak mi się lżej zrobiło. Macie rację, jeśli będę zestresowana, dziecko to wyczuje. Tak więc z samego rana delikatnie sie budzimy i zaczynamy nowy etap w naszym życiu :)
Mam również nadzieje, że w instytucji jaką jest przedszkole moje dziecko nauczy się nowych rzeczy, rozwinie mowę. Być może jestem przewrażliwiona i wcale nie będzie tak źle :))))

Mam znajomą, która pracuje w przedszkolu. Tłumaczyła mi, że nawet jak dziecko płacze przy rozstaniu z rodzicem, to potem na sali po jakimś czasie się uspokaja. Pewnie, że są różne przypadki i sytuacje, ale raczej nie jest tak, że dziecko płacze od rana do popołudnia. Wtedy niepotrzebnie się stresowałam, bo moja córka - jak się okazało - mogłaby w przedszkolu mieszkać;). Teraz czeka mnie powtórka z rozrywki, bo mam nadzieję, że mój 3latek pójdzie od września do przedszkola. Póki co, mówi, że będzie w domu z mamą ;) - do września mamy trochę czasu na zmianę nastawienia - jego i mojego ;)

Cytat
anna178

Cytat
Darmoszka
wysłać - dziecko jeśli lubi przedszkole to się dopasuje do rozkładu dnia. A jeśli czeka po 2 h to tylko znak że nie ma zapewnionej wystarczającej opieki i rozrywki w grupie.

Prędzej czy później nastąpi moment porannego wstawania i kilku godzin poza domem i mamą ;) lepiej aby się już wdrażał ( moja córa bez problemu rano jeździ )

Przepraszam ale większej głupoty w zyciu nie słyszałam. jak dziecko tęskni za mama to wina przedszkola? To chyba normalne, ze tęskni a przedszkole nie jest po to by zapewnic rozrywkę. To placówka edukacuno-opiekuńcza, zapewnia opiekę i wspomaganie ogólnego rozwoju dziecka. Przedszkole to nie cyrk a nauczycielki to nie małpy.
Teraz poważnie:
-każde dziecko tęskni, każde wczesniej czy później przechodzi kryzys. Z mojego doswiiadczenia wynika, ze lepiej jak ten kryzys jest na poczatku.
-trudno polubic przedszkole, bo to sa obowiazki (trudno zaakceptowac poranne wstawanie i rozstanie z mamą)
-mama musi dawac dziecku poczucie bezpieczeństwa, musi ufac, ze dziecku nie dzieje się krzywda wtedy bedzie mu łatwiej. Niepokoje mamy przenosza sie na dziecko
I najważniejsze-w przedszkolu naprawde nie dzieje się krzywda. Fakt, że nauczycielki musza byc konsekwentne, nie moga pozwolic by liczna grupa dzieci weszła im na glowę. Jedno jest pewne, płaczace, tęskniące dziecko zawsze zostanie przytulone wzięte na kolana, nie zostanie pozostawione samo sobie. Dlaczego? Dlatego, ze każda z nas kocha dzieci i swoja pracę i nie dało by nam spokoju nie utulenie smutnego dziecka.

Moja córka w czerwcu kończy 4 lata. W zeszłym tyg były dni otwarte i chodziłyśmy przez kilka dni do przedszkola. Trafiła do fajnej gdupy z młodym zespołem prowadzącym (przedszkole integracyjne). Fajne jest to, że grupy nie są podzielone wiekowo- w każdej są 4-ro, 5-cio i 6-ciolatki. Bardzo szybko się zaaklimatyzowała. Kolejnego dnia "jej" gr była na spacerze, i poszłyśmy do innej- już nie było tak wesoło, nie chciała się bawić, bo chciała iść do "swoich" kolegów i koleżanek. Ja na razie jeszcze nie chodzę do pracy, bo mam roczne drugie dziecko, więc nie mam z tym problemu. Ona bardzo by chciała chodzić, pyta, czy już jest przyjęta, a ja bardzo się martwię i jest mi smutno, bo p.Dyrektor delikatnie dała mi do zrozumienia, że nie mamy za wielkich szans na przyjęcie, a na prywatne przedszkole zwyczajnie nas nie stać (ceny poniżej 650 zł nie schodzą).

Pewnie niewiele pomogłam, te problemy dopiero przede mną- mam nadzieję :) Ale życzę powodzenia i 3mam kciuki. Na pewno dacie sobie radę :)

Obudziłam dzisiaj smyka o 7, jakoś nie było wielkiego problemu, za chwilę wołał "do dzieci, do przedszkola", prawie biegł, cały ucieszony. Zostawiam go dzisiaj na dłużej, zobaczymy po obiedzie, czy mu nie przeszło, ale chyba troszke za wcześnie na "kryzys", bo nie zdążył jeszcze się znudzić zabawkami i zabawami. Jest tam też osobny pokój ze zjeżdżalnią i kulkami, tak więc atrakcji nie brakuje :)

Cytat
adarose
Obudziłam dzisiaj smyka o 7, jakoś nie było wielkiego problemu, za chwilę wołał "do dzieci, do przedszkola", prawie biegł, cały ucieszony. Zostawiam go dzisiaj na dłużej, zobaczymy po obiedzie, czy mu nie przeszło, ale chyba troszke za wcześnie na "kryzys", bo nie zdążył jeszcze się znudzić zabawkami i zabawami. Jest tam też osobny pokój ze zjeżdżalnią i kulkami, tak więc atrakcji nie brakuje :)

Mój synek był najbardziej zachwycony przedszkolem przez pierwszy tydzień. Kiedy już dziecko zaczyna rozumieć, że to coś na dłużej to przychodzi kryzys-łatwo się rozkleić, ale trzeba "zacisnąć zęby" i przetrzymać, bo stopniowo coraz więcej rzeczy będzie się dziecku w przedszkolu podobało. Mój synek ma np. kumpla, wprost się uwielbiają, więc wykorzystywałam ten fakt i mówiłam, że musimy sprawdzić czy ten kolega dzisiaj przyszedł, a jak nie on to jest jeszcze kilkoro dzieci, które synek też lubi. Przypominałam mu jak opowiadał, że fajnie się bawili. Zastanawiałam się głośno w co dzisiaj mogliby się pobawić:) No i synek w końcu stwierdzał:"Dobra, idziemy zobaczyć!" Ja w sytuacji kryzysowej"czepiam się" każdego pozytywnego szczegółu, o którym dziecko mi wspominało. Jak będzie trzeba to nawet będę się zastanawiała czy dzisiaj przypadkiem nie będzie zupy pomidorowej na obiad, bo synek ją uwielbia i czasami taki szczegół wystarczy żeby go zachęcić:).
Jak najbardziej rozumiem te rozterki, też to przeżywałam, ale teraz (ze swojej strony) nie mam problemu żeby dziecko zostało w przedszkolu, widzę, że ma tam dobrą opiekę i mimo "marudzenia" rano, kiedy wracamy synek jest zadowolony.

kaplenz u nas to samo, Oliwier na początku lubił przedszkole, później przyszedł kryzys :/ my również znajdowaliśmy najmniejszy pozytyw aby poszedł do przedszkola, do tej pory zostało, "że musimy być szybciej niż Łukasz" (kolega z grupy). Teraz Oliwier chodzi już drugi rok i polubił przedszkole- z ochotą wstaje i idzie, ale jak wspomnę początki to aż żal...

dziecko szczęśliwe, nie chcialo wracać do domu :) obiadek zjadł najładniej w całej grupie i oprócz małego guza na czole wszystko super :), nic tylko się cieszyć, ale może nie za mocno, bo jeszcze zapeszę :)pozdrawiam dziewczyny!