Wiesz co ja mysle ze my to depresje mamy na codzien, ta ciągła monotonia kazdego dnia to samo aż juz sie ma tego dosc , człowiek siedzi i rozmysle do głowy mozna dostac.

No tak tylko gorzej jest jak odreagowujemy to na najblizszych

Ja miałam depresje..ale 1 krok to iść do lekarza i on oceni na jakim poziomie (że tak powiem) masz tę depresję. Ja brałam tabletki Seronil i była poprawa tyleże na początku nie miałam ochoty niczego brac i siostra z mężem mnie pilnowali.

a byłaś u psychiatry czy psychologa ??

Ja również miałam depresje, ale to przez chorobę o której niewiedziałam a zachorowałam na nią po urodzeniu dziecka.
Z depresją trudno jest sobie samemu poradzic, mi np. było bardzo ciężko, zaniedbywałam siebie, płakałam, siebie samą dołowałam wmówiłam sobie że jestem złą matką, że moje dziecko niema tego co inne mają itp. I tak jem mówisz dominka 285 , odreagowywałam to na najblizszych.
Koniecznie trzeba iść do lekarza, bo może to jakaś inna choroba przyczyniła się do depresji !

Konieczna jest wizyta u psychiatry czasami trzeba będzie podjąć kurację przy pomocy leków.Jeżeli to depresja-to psychiatra postawi Panią na nogi;-)Pozdrawiam serdecznie

Cytat
iwo25
Wiesz co ja mysle ze my to depresje mamy na codzien, ta ciągła monotonia kazdego dnia to samo aż juz sie ma tego dosc , człowiek siedzi i rozmysle do głowy mozna dostac.

zanim zaczniesz chodzić do psychiatrow psychologów itd to zrób sobie badanie na poziom hormownów tarczycy ja tak miałam zrobiłam wszystkei możliwe badania na tarczycę i się okazało ze to ona jest winna moich stanów depresyjnych teaz czekam na wizyte u endokrynologa żeby dobrał mi odpowiednie leki

Cytat
joanna_1807
zanim zaczniesz chodzić do psychiatrow psychologów itd to zrób sobie badanie na poziom hormownów tarczycy ja tak miałam zrobiłam wszystkei możliwe badania na tarczycę i się okazało ze to ona jest winna moich stanów depresyjnych teaz czekam na wizyte u endokrynologa żeby dobrał mi odpowiednie leki

Dominiko byłam u lekarza..u mnie zaczęło się od mobbingu w pracy ale ze strony pracownicy,potem przepracowanie itd ..Nie dałam rady w pewnym momencie(babka z pracy doprowadziła mnie do takiego stanu ze bałam sie ludzi i kazdego podejrzewałam że chce mnie skrzywdzić) i poszłam do lekarza rodzinnego po jakieś tabletki a on od razu skierował mnie do psychiatry i dał zwolnienie lekarskie. Oj tu zaczeły się schody bo bałam się iść do lekarza więc siostra mnie zaprowadziła.I trafiłam na strasznego lekarza który powiedział że mam wrócić od pracy bo inaczej sie nie wyleczę.Po tej wizycie próbowałam z soba skończyć więc trafiłam do innego lekarza i od tej pory byłam na tabletkach. Chyba 3 lata regularnie brałam leki..Powtórke miałam jak urodziłam niusie ale to juz była poporodowa...Dlatego nie czekaj i idz..im szybciej tym szybciej będą mogli ci pomóc a ty naprawde poczujesz sie lepiej..

Moja mama od kilku tygodni mówi, że ma depresje. Powiedziałam jej żeby poszła do lekarza albo psychologa, ale niestety nie chce. Zresztą ja się zastanawiam czy to jest jej głupia wymówka żeby nic nie robić czy może faktycznie ma depresje. Od kilku tygodniu ciągle się z nią kłócę, bo jest nie do życia... Masakra.

Ja,jakieś 8-9 lat temu leczyłam się na depresję.Trwało to ok.roku.Brałam tabletki przepisane przez lekarza i chodziłam do grupy wsparcia,ponieważ mój stan spowodowany sytuacją rodzinną był beznadziejny.byłam nie do życia,ciągle płakałam,próbowałam się otruć tabletkami,które znalazłam w domu (były to psychotropy,które spowodowały,że mi gałki oczne wędrowały do góry,poza tym nic mi po nich nie było).Ten okres wspominam bardzo żle,najlepiej wymazałabym to z pamięci ale nie potrafię.Niestety,depresję nie jest łatwo wyleczyć:((

Judyta spróbuj porozmawiac spokojnie z mamą i namówic ja na wizytę u lekarza.Może to nie koniecznie byc depresja ale jeśli tak to warto by zaczeła sie leczyć bo najgorsze co moze być to człowiek sam ze swoimi problemami pozostawiony które przy depresji dosiegaja do tak wielkiej rangi..
Mama Patryka ma racje że leczenie ani nie jest łatwe ani krótkie bo przychodzą momenty gdzie ona wraca i walka zaczyna sie od nowa:-((

karola81 tylko że z moją mamą nie da się porozmawiać. Niby ciągle mówi, że ma depresje, ale jak tylko mówię o lekarzu to nie chce iść, bo mówi że już była i powiedział jej to co już wie. Albo... reaguje agresywnie, znaczy się chamsko. Ta sytuacja denerwuje i męczy mnie aż tak bardzo, że po prostu znikam z domu z Małą na cały dzień żeby mieć święty spokój. Głupie wyjście, ale no niestety nie wiem jak dotrzeć do tej Kobiety. Głupio mi tak ją zostawiać, bo wiadomo- to matka, ale nie da się znosić takiego zachowania cały czas. Moja siostra się śmieje, że to menopałza, mama się upiera że ma depresje, a ja popadam w paranoje.