W pełni cie rozumiem ja tez jestem w domu 3 rok mały zaczął chodzic do przedszkola myślałam że rusze z praca a tu okazało sie ,że ma stme oskrzelowa i ciagle choruje kto mnie zatrudni przy takiej frekwencjo
Okropne siedzenie w domu
Ale wiesz jak mój mały był taki malutki jak twój miałam mnóstwo czasu na czytanie pożerałam ksiązki proponuje znajx jakąs pozytywna strone bycia w domu bo dopadnie Cie handra , drpresja
Nie pierwsza jests matka w koncu chciaąłs być pewnie
Spdam na spacer z małym >pa

Ja tak mam od prawie 2 lat:) w kółko to samo, pranie, prasowanie, sprzątanie, gotowanie..... nastepny dzien niczym sie nie różni od poprzedniego:( alle nie załamój sie, przyjdzie wiosna, zacznie sie ładna pogoda, wetdy ubierasz małego i spacerujecie po parku, idziecie do sklepu na zakupy, zacznie sie inne zycie:) i nie mów mi zebys zamieniła synka na pracę;) nie ma nic piekniejszego jak sie widzi jak dzieciatko zaczyna siadać, mowić pierwsze słowa, pierwsze kroczki, siku na nocnik, ja bym tego w zyci nie oddała, chociaz czasami tez jest cięzko i ryczec sie chce:( ciesz sie z tego co masz, bo niektóre to by majątki oddały za to masz Ty czy ja - najwiekszy skarb i szczęście- dziecko:))) ono wynagrodzi Ci wszytko:) dlatego trzmaj sie i głowa do góry!:)

ty siedzisz dopiero 4 miesiące i już masz dość ja siedzę w domu od listopada 2006 więc już powinnam w wariatkowie skończyć.
Po za tym nikt nie kaze ci siedzieć w domu u gnić.



Zmieniany 1 raz(y). Ostatnia zmiana 2012-02-08 12:45 przez CHRUPEK.

Potwierdzam słowa dotax1:) Też siedze w domku:) i też miałam deprecje większą przy pierwszym dziecku, a mniejszą przy drugim. Ale ja lubie dużo wychodzić na spacerki- i dbać o siebie:) nawet jak nigdzie nie idę i nie mam gdzie się pokazać, to robie tylko dlatego,żeby nie czuć się jak kurka domowa:)

Oj a ja siedzę w domu od czerwca 2006 czasami mam dość tej monotonności sprzątanie gotowanie itd ale czego się nie robi dla tych których kochamy

Ciesze sie z Malego ,ze jest.Kocham go strasznie,ale mam dosc tego marazmu.Juz nie wiem co mam zrobic ze soba,codziennie jest to samo.Do wiosny jeszcze daleko :( chcialabym cos zmienic bo zglupieje.

Rozumiem Cie:) Jak masz bliską koleżanke to zaproś ją na kawke i pogadajcie sobie:) ja tak robie:) choć moja kumpelka pracuje,a ja nie:(

ile mozna słuchac ze powinnam byc szczesliwa?Siedze w domu sama,jedynym moim towarzyszem jest kot .Kolezanki wszytskie pracują.I jeszcze słysze cigale od siostry mojego D ,ze co ja w domu robie,ze ona mi sie dziwi,i cagle poucza ze co ja powinnam i co ona by na moim miejscu zrobila.Tylko ,ze ona nie ma dziecka i nie wie jak to jest.

No właśnie! Najgorsze jest to jak ktoś nas poucza, a nie pomaga:( ja,żeby nie dać się deprecji to wychodze na spacerki, a nawet proszę męża, żeby jechać do centrum handlowego aby sobie pochodzić:) ale to żadko. No i czasem wpadnie koleżanka na kawek...to odrazu czuje się lepiej:)

To normalne i chyba każdą z nas dopada w końcu taki dołek,ja się cieszę,ze mam możliwość siedzenia z dzieckiem w domu,choć nie zawsze jest tęczowo

Twój synek już nigdy nie będzie miał 4 miesięcy,czasu nie cofniesz,ciesz się nim bo ten okres już się nigdy nie powtórzy

Masz szczęście,ze mozesz sobie pozwolić na bycie w domku,pomyśl o kobietach,które z bólem serca codziennie rano zrywaja swoje maleństwa z cieplutkich łózek,by oddac je na cały dłuuugi dzień do żłobka,bo muszą zarobić na chlebek,doceń poświęcenie męża i nie truj,bo faceci tego nie kumają,ja tez mam doła jak cholera,tyle,że u mnie hormony szaleją,mój mąż stwierdził,że jestem nienormalna,bo w ciagu 5 min potrafię się popłakać i pęknąć ze śmiechu,także byle do wiosny,będzie cieplej,będzie lepiej...

ja tez siedze w domu od maja 2010;/ studiuje zaocznie, zajmuje sie domem:( i teraz 13.02 szykuje sie na drugi poród :) wiec szybko pewnie do pracy nie pójde. Tez czuje sie z tym kiepsko, ale w przyszłym roku, po obronie mgr bede chciala znalesc dobra posade, co bedzie ciezkie.
Wiec głowa do góry, nie jesteś sama, dbac o siebie trzeba, juz niedługo wiosna:)) umów sie na wizyte do kosmetyczki, z kolezanka na zakupy, z dzieckiem wychodz na codzienne spacery i gdziekolwiek tylko bedziesz chciała. Przeciez macierzyństwo to nie kula u nogi, musimy byc nowoczesne:)

Wiesz co? ja 3 lata siedziałam w domu...nie mialam z kim dziecka zostawić, jestem młodą mamą i mąż na nas zarabiał. Ale nie narzekałam no czasami miałam też takiego dołka jak ty ale to chyba każda matka ma...:)ale obok mnie mieszka moja mama i zawsze jak mi się nudziło chodziłam do niej pogadać lub zapraszałam koleżanki( jeżdziłam do nich). Zobaczyz jak Twoje dziecko podrośnie bedzie inaczej, bedzie chodzić to nie bedziesz miała czasu się nudzić...
Ja niedawno poszłam do pracy, dziecko do przedszkola i powiem Ci że brakuje mi tego czasu wolnego. Wstaje przed 5 rano bo na 6 do pracy, przychodze do domu sprzatam, gotuje i wieczór a wieczorem o 8 już śpie bo jestem wykończona. A dla dziecka mało czasu już zostaje:/ Zauważyłam że moja córka odkąd pracuje się buntuje, jest dla mnie nie miła itp, bo nie mam dla niej tyle czasu co predzej,ale to już inna historia...I po tylu latach cieszę się że odchowałam moją córkę i dopiero poszłam do pracy a ona do przedszkola...Czasu nie cofniesz a dziecko tak szybko rośnie, ciesz sie z każdego dnia:)

Cytat
stokrotkapati
Oj a ja siedzę w domu od czerwca 2006 czasami mam dość tej monotonności sprzątanie gotowanie itd ale czego się nie robi dla tych których kochamy

A tam a ja uwielbiam zmieniac mojemu synkowi pieluszki, karmic go prasowac prac :)
I przytulać mojego pieszczoszka. w kwietniu wracam do pracy i to dla mnie ból bo bd musiała zostawić smyka z mamą...