W prawdzie samotną mamą nie jestem, a w woli ścisłości to mamą w ogóle, ale... ale wiem jedno. Poradzisz sobie SAMA. Masz wsparcie ze strony rodziców, a to dużo. W końcu i praca się znajdzie! Jako pedagog natomiast powiem, że i dla dziecka ta sytuacja będzie korzystniejsza. Myślę tu o wzrastaniu w spokoju, bez awanturującego się i pijącego ojca u boku i zatroskanej mamy. Trzymaj się dzielnie!

rozumiem i dziekuje

No nie wiem co ci doradzić , może spróbuj razem z mężem iść do poradnii, szkoda tego co miałaś

matka z dzieckiem może być równie szczęśliwa co cała 3-ka.

szczęście nie zależy od tego czy się jest w związku ale od tego jakie ma się priorytety i nastawienie do życia - są kobiety które wolą same wychowywać dziecko niż z facetem a nie mówiąc już o tych co mają mężów/facetów katów - wychowują dzieci same, są samodzielne, radzą sobie a jednocześnie znowu mają szanse na poznanie kogoś wartościowego.

www.suwaczek.pl

kurcze praca praca, kup odziez uzywana niesort za 5 zl/kg kup 100 kg i przebieraj wytawiaj mega paki na aukcjach zwróci sie i troche zarobisz, przy dziecku niczym innym zbytnio sie nie zajmiesz

Wiem, że jest Ci ciężko, ale dobrze zrobiłaś. Dziecko musi czerpać z czegoś dobre wzorce- pomyśl, co by wyniosło z domu, w którym ojciec nadużywa alkoholu a kłótnie są na porządku dziennym. Masz wsparcie rodziców i to się liczy- bądź cierpliwa i szukaj pracy a może akurat się coś trafi. Bądź silna, choć wiem że to trudne.

hej
tez jestem samotna mamuska, nie tyle samotna co samodzielna, moj byly przestraszyl sie odpowiedzialnosci i zostawil mnie z malenstwem (jak nasz syn mial miesiac). ciezko bylo jest i chyba bedzie, tymbardziej, ze mieszkam zagranica i nie mam zadnej rodziny tutaj, finansowo tez nie ma szalu, wiec staram sie jakos dorabiac, siedzac w domu (m.in. sprzedawac ciuszki). samotnosc mnie nie przeraza, staram sie duzo czasu spedzac z synkiem na zabawach itd, a wieczorami zajmuje sie ciuszkami, czasami ktos wpadnie. do pracy tez nie moge wrocic, bo nie mam opiekunki. ale szczerze? ogromnie ciesze sie, ze mam Synka, nie zamienilabym sie z nikim i wiem, ze dla nas tez kiedys wyjdzie sloneczko... glowa do gory a nos w chmury :))))))))))
PS: samotna tez nie bede... nadal jestem fajna kobietka, a niektorych nie przeraza to ze mam dziecko... juz mialam kilka ofert randkowych :))

To myślenie, że Ty sama, a wokół tyle szczęśliwych rodzin chyba nie jest dobre... ;/
Poza tym nie jesteś sama, masz dziecko ;)

Postaram się Cię pocieszyć i podam Ci mój przykład. Ja TEŻ byłam samotną mamą, ojciec mojej córki okazał się zupełnie nieodpowiedzialny i rozstałam się z nim kiedy córka miała rok. Miałam podobne obawy do Twoich i wszystko też było na początku przeciwko mnie. Miałam tylko 19 lat jak zostałam mamą, średnie wykształcenie i zero perspektyw na przyszłość, byłam załamana, nie wiedziałam co dalej będzie. Mieszkałam z rodzicami w jednym, małym pokoju z córką i czułam, że nie żyję tylko wegetuję. Wieczne nieporozumienia. Dla córki musiałam coś zmienić, poszłam do Studium, zdobyłam zawód, dostałam...dwie prace, potem skończyłam studia. W między czasie udało mi się znaleźć 2-pokojowe mieszkanie, które później wykupiłam. Poznałam wspaniałego człowieka, dla którego ja i córka (która ma teraz 9 lat) jesteśmy całym światem i on dla nas też jest :)
Mam życie o jakim mogłam tylko marzyć- wspaniałą córkę, kochającego faceta,własne mieszkanie i stabilizację finansową, którą dają mi moje dwie prace i mój parnter. A kiedyś...nie widziałam sensu by dalej żyć. Ojciec mojej córki nie kontaktuje się z nami ale to już nie jest problemem. Cieszymy się z każdego dnia spędzonego razem.

teraz masz doła, bo nie masz poczucia bezpieczeństwa, nie masz pracy. Ale to chwilowe,znajdziesz coś, rodzice Ci pomogą,a jeśli zdecydujesz się rozstać ze swoim partnerem, to powinnaś [pomyśleć o alimentach na dziecko, a także zgłosić się do MOPS-u np.
Kiedyś być może spotkasz odpowiedniego faceta, a ze swoim byłym nigdy tak naprawdę nie zaznałabyś spokoju,może i stabilizacja finansowa tak, ale jakim kosztem? Byłabyś nieszczęśliwa i dziecko także.

Z jednej strony to ciężka sytuacja..ale z drugiej pomyśl o tym.ile dziecku oszczędzisz cierpień,skoro on nadużywa alkoholu..Nie ma krzyków,awantur dziecko spij spokojnie...a jeśli bedziesz na siłę znów do niego wracac,będzie Cie uważał za naiwną i nie będzie Cię szanował manupulowac będzie i tobą i dzieckiem ale czyim kosztem?teraz jest okres,że z praca cięzko..jest okres zimowy to normalne,weż się w garśc nie wszytsko kręci się wokół Twojego byłego,który na Ciebie nie zasługuje..Ja tez mieszkam z innym mężczyzną i mam dziecko synka 3 latka i jestem szcześliwa bo miałam podobna sytuację..Najwazniejsze jest,że musisz postawic sobie cel i uda ci się;)W końcu jestes mamą z czym wiąże się siła i nikt mi nie powie,że wychowanie dziecka jest łatwe,myśl przyszłościowo co te dziecko będzie miało od ciebie nie od ojca i jakie możliwości bytu mu zapewnisz bo napewno nie mieszkanie z rodzicami do końca życia na jednym pokoiku.Masz prawo ułozyc sobie życie z innym mężczyzną,który zaakceptuje Twoją sytuacje i Twoje dziecko.A jesli nie masz finansów na dziecko ojciec powinien płacic Ci alimenty..podaj go o nie ,łaski nie zrobi bedzie musiał płacic uwierz mi,,szybko sie otrzęsie.Życze Ci powodzenia oraz dużo wytrwałości no i szcześcia;))